Maar toch ook weer praatjes

Lieve mensen, deze week is het een maand geleden dat we vertrok- ken. Kunnen jullie je het voorstellen? De afgelopen tijd hebben we uiteraard contact gehad met o.a. onze familie. Het ‘vreemde’ daarbij is dat we nu – net als in Kampen – het gevoel hebben dat we zo bij elkaar op de koffie kunnen. Alleen wanneer we stil staan bij het feit dat we ver weg wonen, dan beseffen we dat het anders is.

Misschien kunnen we in onze multi-commumicatie tijdperk er een Cruijfferiaanse uitspraak van maken: iedere vertrek heeft zijn aankomst! Met andere woorden, ook al wonen we ver weg, we kunnen door onze communicatie middelen elkaar schrijven, spreken en zelfs zien. Meer dan we daarvoor ooit gedaan hebben. Het is overigens fijn om te ervaren dat en hoe jullie met ons meeleven, lezen, reageren, bellen en Skypen. Het helpt ons echt.

Uit jullie reacties blijkt ook dat er best nog wel veel vragen leven. We proberen die zo goed als mogelijk te beantwoorden. Dit geldt ook voor vragen die jullie in b.v. reacties of email stellen. Maar voor ons is het makkelijker om deze vragen via de weblog te beantwoorden. We hebben (nog) beperkt Internet én zo kunnen jullie meelezen met de antwoorden op vragen van anderen. Hierdoor hopen we een goed beeld te kunnen schetsten van onze ontwikkelingen Dus: s.v.p. blijf reageren én we lezen ook heel graag hoe het jullie vergaat, ook dat hebben we nodig.

Goed, hoe is het nu bij ons? Echt het gaat (nog steeds) heel goed met de familie! Goed gaan betekent dat we de ups en downs goed doormaken. Van tijd tot tijd is een van ons het even zat, maar daar is dan ruimte voor.
Vooral in deze tijd hebben we profijt van onze cursussen die we aan het HKI in Utrecht gevolgd hebben. Daar zijn we voorbereid op hoe we tegen verschillende reacties, gevoelens, enz. aan kunnen kijken.

Uiteindelijk is de taal het meest lastige om mee om te gaan. Wamt hoeveel je ook van het Engels weet, we merken dat we het huis-tuin-en-keuken Engels gewoon moeten leren. Bijvoorbeeld: als je iemand ontmoet (zeker die je een beetje kent) dan gaat dat zo: Je ‘pitcht’ je stem een beetje omhoog en zegt: ‘Hello, how are you?’ (reactie) ‘O, I’m fine thank you and how are yourself?’ (je antwoord) ‘O, I’m fine, thank you.’ Daarna begint de eigenlijke conversatie. Nou dat vindt dus tientallen keren op een dag plaats. Natuurlijk is het gehele gesprek omgeven door vergelijkbare ‘overdreven’ beleefdheid en belangstelling, net zoals de afronding van het gesprek. ‘All right, thank you so much.’ ‘O, no problem, pleasure, bye, bye’. Enz., enz. Als Nederlander wordt je daar dus ‘gek’ van (uitspraak van Seth). Maar goed, zoals ik al schreef: we overleven het goed...
Een ander middel om deze periode goed door te komen is natuurlijk met elkaar op stap gaan en leuke dingen doen. Gisteren (Zat. 20 Okt.) zijn we op bezoek geweest bij de fam. Vonkeman (de eerste zendeling). Dat was een heel gezellig bezoek met veel verhalen. Het is ook goed om te merken dat mensen heel belangstellend naar de jongens zijn. Dat beurt hen op!

Aansluitend hebben we een relatief klein wildpark (uiteindelijk groter dan alle Nederlandse dierenparken bij elkaar) bezocht. Ja, en daar zagen we natuurlijk de nodige Afrikaanse schoonheden. Maar om nu te bewijzen dat we ook van het kleine genieten doe ik er een fotootje bij. De rest bedenken jullie zelf maar.

Hartelijke groet,
Hans

P.S. O ja, voor wie het nog niet weet. Gisterenavond is Zuid-Afrika wereldkampioen rugby geworden. Groot feest!

Even geen praatjes, maar plaatjes

Lieve mensen,

Jullie zullen begrijpen dat we geprobeerd hebben om de dingen niet mooier te laten lijken dan ze zijn...

De voortuin...
De achtertuin...
En Seth hard aan het werk met Josef om een paar oude boomstronken te verwijderen.
Tja, en dit is natuurlijk Max zijn liefde: een Boomagama (lijkt veel op wat hij in Delft in zijn terrarium had).

Boodschappen, kerk en scholen

Alweer een ruime week verder.. Wij hebben onze handen vol aan de gewone dingen. Alles opnieuw uitzoeken en opzoeken. Voor ieder boodschapje de auto instappen. (wij wisten dat, maar het is toch echt wennen) Iedere dag weer nieuwe dieren in je tuin of omgeving ontdekken. Jammer genoeg hebben wij niet direct beschikking over internet. Dat betekend dat wij om de zoveel dagen een ritje moeten maken naar Bob en Geertje om even de email te checken etc.. Nu is dat gezellig genoeg en wij zijn bijzonder blij dat zij daar ons de gelegenheid voor geven. Telefoneren (wij hebben alleen mobiel) is hier duur. Laat staan wanneer je naar Nederland belt, dus proberen wij dat zoveel mogelijk te beperken.

(Even tussendoor: dit is ons huis even na 21.00 uur P.M.)

Om 9 uur zaten wij in de Dopperkerk. Dezelfde kerk waar wij door onze collega’s eerder deze week waren ontvangen. Ds. Vonkeman preekte. In Afrikaans, dus ook de Max en Seth konden het redelijk verstaan. Wij werden als gezin door ds. Vonkeman voorgesteld aan de gemeente. Maar na afloop was er niemand van de gemeente die zichzelf voorstelde of ons aansprak. Dat was wel even gek. Dat zijn wij zo anders gewend. Maar Bob Wielenga (die er ook was) vertelde ons dat men dat in deze kerk niet gewend is. En zeker als je dominee bent, (pffff) dan is er helemaal afstand. Dus... je moet zelf op de mensen afstappen anders heb je weinig kans op contact. Oké.. dat weten wij dan ook weer.

Intussen is het bezoek aan Richmond alweer achter de rug. Het was een mooie rit. Alles is veel groener dan tijdens ons bezoek in juli 2005. Toen was het winter en nu is .de lente begonnen. Onze bezoek duurde niet lang. Idith is nog aan het herstellen van een zware operatie. Leuk was het om hun dochter Jaël weer te ontmoeten. Jaël is van de leeftijd van Max. Dus Max zag zijn kans schoon om vragen te stellen het schoolsysteem.


Dinsdag 2 oktober Seth kwam ons al vroeg wakker maken; “ Vandaag moet ik naar school, wakker worden”! Hij had er zin in, maar was ook een beetje zenuwachtig, zijn boterham bleef half opgegeten op zijn bord liggen. De school is een groot complex. Het bestaat uit allemaal verschillende gebouwen. Vroeger waren het woonhuizen. Er ligt een zwembad bij en grote sportvelden. Het interieur is ouderwets en rommelig maar wel gezellig. Tussen de gebouwen ligt een grote tuin met speeltoestellen en tafeltjes. In de bomen hangen kooien met parkieten en er lopen schildpadden rond. Ieder gebouwtje heeft een veranda waar allemaal tafeltjes staan om aan te werken. Heel veel gebeurd dus in de buitenlucht. Binnen in de gebouwen zitten alle kinderen op de grond. Nadat wij een korte rondleiding hebben gehad in de school geeft Seth aan dat hij vanmorgen graag wil blijven. Een dikke knuffel en daar gaan we dan. Wanneer wij hem om 12.30 uur ophalen is hij moe maar positief.
Morgen wil hij weer! Dat komt mooi uit, want morgen gaan wij met Max een kijkje nemen op Gracecollege. Spannend!!