Wel en wee in Afrika

Beste mensen,

Wel en wee, dat is onze ervaring deze dagen. Het is een tijdje geleden dat we schreven, maar als we naar de doorgaande lijn kijken dan mogen we zeggen dat het ons hier wél gaat. Afgelopen maandag heb ik in m'n studeerkamertje mijn éénjarige predikantschap gevierd. Op de knietjes natuurlijk ;-). Maar daar blijft het niet bij, want aanstaande donderdag 25 september vieren we onze eerste verjaardag in Zuid-Afrika! Eén jaar weg uit Nederland, één jaar al wonend in dit prachtige land. Wow, wat ging dit snel, voordat we het weten dan zijn de vijf vastgestelde jaren voorbij... en dan? We zullen zien.

Helaas trof ons vandaag ook wat wee. Op de school van Seth was er een sportdag en Eefke was er naar toe gegaan om te kijken. Eén van de evenementen is de "mums-and-dads-race", inderdaad een ludieke hardloop wedstrijd voor de ouders. Nou, daar had Eefke wel zin en stond als eerste mum aan de startlijn. Schoorvoetend volgden andere moeders (en ja, vaders ook!). Het liep echter wat anders dan verwacht. Kort na de start voelde Eefke zich plotseling duizelig worden en daarna lag ze op de grond. Een kort moment, maar met een naar gevolg want ze kon niet meer opstaan door hevige pijn in haar rechter bovenarm. Gelukkig was er een paramedic in de buurt en deze man heeft haar goed geholpen en gerust gesteld. Later bleek dat Eefke een breuk heeft in haar schouder/bovenste stuk van haar arm.

In het ziekenhuis besloot de orthopeed om niet te opereren, omdat de breuk smal is. Volgende week mogen we terug komen om nieuwe foto's te laten maken en te zien hoe het gaat. De arts verwacht het niet, maar als de breuk toch breder wordt, dan zal het vastgezet moeten worden. Op dit moment gaat het redelijk goed, de pijnstiller werkt goed en nu is het dus een kwestie van de rit uitzitten. Oei, zes weken rust houden!!! Dat wordt een beproeving voor onze zo actieve meid.

Om eerlijk te zijn, merken we dat zo'n plotselinge gebeurtenis er even inhakt. Vooral Seth was verward, omdat hij z'n moeder zag vallen en hij kon er niet bij blijven (naar het ziekenhuis). Gelukkig is hij door een vriendje opgevangen en mocht bij hem spelen. Ook Eefke werd direct opgevangen door twee moeders die zij inmiddels goed kent. We merken dus wat de waarde is van een netwerk. Hopelijk stelt dit jullie, in Nederland, voldoende gerust. We hebben hier mensen om ons heen staan die ons nu graag willen helpen. Wat dit betreft hebben we hen beide nodig: zowel een goede buur als een verre vriend!

Spekkies, stroopwafels, hagelslag en…. Henk, Lora en Joep!

Op vrijdag 15 augustus reed eindelijk de “witte” huurauto met dierbare Delftenaren onze oprit op. Een auto die lekker vuil was van het Zuid-Afrikaans rode stof van onderweg (Dat betekent vaak ook een boel verhalen).

Henk, Lora en Joep waren eerder in die week in Johannesburg aangekomen en zijn daarna met huurauto, langs verschillende plekken, doorgereisd naar Pietermaritzburg. Het was ontzettend leuk en weer vertrouwd om hen in ons huis te logeren te hebben. Zo goed om Max, Seth en Joep weer samen te zien.

Het leek even Sinterklaas, want zij hadden een koffertje met cadeautjes uit Nederland meegenomen. Stripboeken, spelletjes, drop, hagelslag, griesmeelpap, stroopwafels, heerlijke shampoo en ga zo maar door. En dat werd allemaal uitgepakt onder het genot van de “echte” Zuid-Afrikaanse (nog steeds) oploskoffie.



Praten, praten, praten… en ondertussen een hapje eten op het terras.

(dat kan in Zuid-Afrika vaak ook als het winter is)

Fijn dat ons samenzijn allemaal niet van die ene avond afhing, maar dat wij de volgende en die dag daarna gewoon weer de draad op konden pakken.




Wie er nog niet zo warm loopt voor Zuid-Afrika, moet maar eens deze Delftse familie gaan praten. Zij kwamen, na een kleine week reizen, enthousiast bij ons aan, bleven een lang weekend in Pietermaritzburg, vetrokken voor een midweek naar een wildpark, kwamen nog enthousiaster terug, bleven wederom een weekend in Pietermaritzburg om vervolgens via via weer terug te reizen naar het vliegveld van Johannesburg. Vandaar zijn zij teruggegaan naar Nederland met een hoofd en een fototoestel vol met herinneringen. Zij hadden nog geen zin om te vertrekken. En wij … wij vonden het jammer dat zij weer weggingen.

Assembly op de Scotsville School

Onlangs ben ik de dinsdag anders dan anders gestart. Om 7.30 uur stond ik samen met 2 “gebedsvriendinnen” van Scottsvilleschool voor een groep van zo’n 400 kinderen. Zij hadden zich verzameld op één van de binnenplaatsen die Scottsvilleschool rijk is. Jongens en meisjes van de leeftijd van 10 t/m 13 jaar zaten keurig in de kleermakerszit, klaar om te luisteren wat deze “mothers” te vertellen hadden.



Iedere week is er op Scottsvilleschool een assembly. Ieder week is er een thema die als een soort rode draad door alle klassen en programma’s van de school heen loopt. Een thema kan bijvoorbeeld zijn: Hoop voor de toekomst, Help je naaste etc. Tijdens een assembly word het thema nog eens extra uitgediept. Deze week was het thema: bidden. Dus werd “Mothers Who Care” (moeders die ieder week bij elkaar komen om te bidden voor de school) ingeschakeld.

Mijn vriendin Rose heeft het verhaal verteld van Jezus die de kinderen zegende. Kashiera, mijn andere vriendin, heeft gesproken over bidden en danken. Ikzelf heb het geheel creatief ondersteund, door het thema op poster formaat te schilderen.



Naast het feit dat dit leuk was om te doen bleek dat deze actie een aantal jongeren geraakt had. Wij hebben namelijk op diezelfde ochtend ook 2 gebedsdozen gemaakt, één voor in de computeruimte, en één voor in de bibliotheek. Maar eerlijk gezegd, wisten wij niet goed wat wij konden verwachten.
Maar op donderdagmorgen (dan komen wij bij elkaar om te bidden voor school) na de assembly zaten de schoenendozen vol briefjes met veel nood van de kinderen!

Vanaf die tijd vinden wij iedere week briefjes in de gebedsdozen. Ik ben iedere keer weer diep onder de indruk wat er allemaal bij ons op tafel komt te liggen en wat wij iedere week weer Boven brengen.

Inmiddels is er gevraagd of wij binnenkort weer een assembly’s kunnen verzorgen. Thema’s: Verleiding/verzoeking en Hoop voor de toekomst. Ik kijk er naar uit!