15 januari 1988

Vandaag, 20 jaar geleden werden er voorbereidingen getroffen voor wat voor ons een heel belangrijke dag bleek te zijn. Twintig jaar geleden zei Eefke 'Ja' en Hans moest er weer een gekke bek van maken.

'Neemt u Everdina Adriana Janse tot uw enz. enz. Wat is daarop uw antwoord?'

'Ja hoor.'

Ach we waren jong, enz. enz. Nu? Nu veel ouder en wijzer???? Nee nog steeds super gelukkig. We houden veel, heel veeel van elkaar (eigenlijk ben ik nog steeds verliefd!).

Nu hier in Afrika zien we terug op een bijzonder leven. Met behoorlijke downs, maar wonderlijk genoeg veel meer ups. Daar zijn we dankbaar voor. het is niet vanzelfsprekend dat mensen zolang samen kunnen leven en wonen. Er breekt veel, niet zelden uit onmacht en met verdriet.

Vandaag staan we stil bij het wonder van de Liefde in ons leven. Jullie weten dat wij dat doen vanuit ons geloof. Als God Liefde is, dan mogen we daar ook over spreken. Ook in ons leven is het niet vanzelfsprekend dat we nog bij elkaar zijn. Natuurlijk, daar waren we zelf bij, maar het ging niet zonder de kracht en de geestelijke aanwezigheid van Jezus in ons leven. Daarom zijn we niet alleen blij met elkaar, maar ook veilig onder zijn bescherming.

Veel valt hierover te zeggen en te schrijvn. Nog meer vragen kan dit oproepen, maar vandaag ff niet. Vandaag vieren we onze trouwdag. Vandaag tracteren we elkaar! Haal maar iets lekkers bij de bakker, we betalen wel as we weer in de buurt zijn.

Proost!

Injesuthi, of te wel: de goed gevoede hond

(Klik op de foto voor een vergroting.)
Beste mensen,

Ja, en dan is het ineens 14 januari, én wat een geduld wordt er dan van jullie verlangt. Die Veltrompen beloven wel van alles, maar communiceren ho maar...
Ach, zo is het leven hier in Afrika een beetje. Het doet me denken aan Paul en Isac. Twee Nigerianen die ik in de Schilderswijk leerde kennen. Naast het feit dat zij illegaal in ons land woonden, leefden zij met een heel groot contrast. Want, in Nigeria waren zij mannen uit respectabele families, maar in Nederland werden zij uitgebuit. Ietwat uitgehongerd claimde één van hen zelfs het koningschap van zijn familie!

Jullie begrijpen natuurlijk wel, dat ik - als pastor - mij deze kans niet voorbij liet gaan en nodigde deze twee voorname gasten uit voor ons kerst diner. 'Je weet maar nooit, een reisje naar Afrika is nooit weg.' zal ik toen vast gedacht hebben. Het liep wat anders. Want vóórdat ik onze gasten kon ophalen moest ik heel wat geduld hebben. Tja, ze kwamen wat laat. Maar ach dat geeft toch niet? Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet zo goed begreep. Gelukkig had kroonprins Isac door waar de schoen wrong en gaf mij tekst en uitleg.

'In Afrika', zo zei hij, 'is de tijd iets anders. Als je gasten hebt, dan kijk je niet op de klok, dat is Westers.' Tja, als het daardoor gebeurd dat je later voor een afspraak bent dan geeft dat ook niet. 'Want', zei hij, 'degene die op je wacht weet dat als je later komt er iets anders - iets meer belangrijk - tussen gekomen is.' Hmm, daar zat ik dan. Iets anders - iets meer belangrijk - hier in de Schilderswijk zeker! Toch, met een kroonprins ga je niet in debat en ik deed er het zwijgen toe. Later, zo rond 2008, begreep ik pas wat voor een uitwerking zo'n wijze uitspraak kan hebben. Ach als die weblog wat later gevuld wordt, dan is er - iets meer belangrijk - tussen gekomen. Dat zal ik ze vertellen, in Holland, dat begrijpen ze vast wel.

Wat kwam er dan tussen? Nou een 'goed gevoede hond'. Húh? Nou, Injesuthi dan, het is een prachtige rivier in de Drakensbergen in KwaZulu-Natal. De naam van deze rivier is waarschijnlijk gegeven omdat het nooit droog staat en altijd goed water geeft. Daar, aan de voet van de berg, hebben wij twee daagjes van genoten. Om jullie nu een kijkje achter de schermen te geven hebben we deze panorama foto gemaakt. Dit was het zicht vanuit ons huisje. Hier bliezen we uit. Waarvan? Ach, de verhalen volgen nog, misschien ietsje later...

Beste mensen,

Soms blijft het een beetje stil aan het front, maar dat wil niet zeggen dat er 'niets' gebeurd.